+375 29
1222-103
+375 29
8888-700

Официальный представитель польских туроператоров TUI и RAINBOW в Гродно/Беларусь

Wycieczka przeglądowa Królewskie Grodno (wycieczka przeglądowa 3 godz.)

Trasa: Wycieczka przeglądowa Grodna + kompleks agroturystyczny «Korobczycy»

Grodno jest słusznie uważane za jedno z najbardziej zachowanych i pięknych miast Białorusi. Zapach grodzieńskiej starożytności nie da się pomylić. Osobliwości Grodna przetrwały w nieprostej walce z czasem, praktycznie nie ucierpiawszy. Wycieczka «Królewskie miasto Grodno» zapozna Państwo z jednym z najpiękniejszych miast Białorusi, które w zachowaniu swojej architektury i budowli historycznych zajmuje pierwsze miejsce w kraju.

Trasa: Cerkiew Borysa i Gleba – Stary i Nowy Zamki – Wieża Strażacka – ulica Troickaja – Synagoga – historyczne zabudowywania przy ulicy Zamkowej – Znak pamiątkowy w miejscu Getto nr 1 – plac Sowiecki – ulica Elizy Orzeszkowej – pomnik i dom Elizy Orzeszkowej – park miejski Ż. Żylibera – plac A. Tyzenhauza – Kircha Luterańska – Sobór Pokrowski.

Czas: od 2 – 3 godzin.

Cerkiew Borysa i Gleba (Kołożska) słusznie jest uważana za unikatowy pomnik architektury i jest najstarszą świątynią Białorusi. To jedyna budowla grodzieńskiej szkoły architektonicznej, która zachowała się do naszych dni. Cerkiew została zbudowana w czasach albo po panowaniu Borysa i Gleba Wsiewołodkowiczów (pierwszy zmarł do 1166 r., drugi – w 1170r. ) w książęcym dziecińcu. Po pożarze 1184 roku (koniec 12 wieki), który zniszczył cerkiew soborową starego Horodziena, Cerkiew Borysa i Gleba stała się główną miejską świątynią.

Stara świątynia zajmuje znaczące miejsce wśród światowych pomników historycznych i jest jednym z kandydatów na włączanie na Listę światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO.

Obok, na wysokim brzegu Niemena, wznosi się Stary Zamek w Grodnie. To jeden z najstarszych pomników architektury na Białorusi, pierwsza budowla fortyfikacyjna, zbudowana w XI wieku. Zamek pełnił różne role: to i budowla obronna, która odbiła nieliczne napady krzyżaków, tu był wspaniały pałac króla Batorego, ogromna wieża z kamienia grodzieńskich książąt, dwie cerkwie prawosławne.

Nowy Zamek w Grodnie kontynuuje plejadę budowli architektonicznych. To była rezydencja polskich króli i miejsce przeprowadzenia sejmów generalnych. Właśnie tu odbył się słynny „niemy sejm” w wyniku którego Rzeczpospolita przestała istnieć. W 1795 roku król polski i wielki książę litewski Stanisław August Poniatowski złożył podpis pod aktem abdykacyjnym, a potem przebywał na Nowym Zamku do 1797 roku.

Następny punkt wycieczki to wieża strażacka. To pomnik architektury początku XX wieku, dotychczas działająca jednostka strażacka i muzeum służby strażackiej i awaryjno-ratunkowej. Ta wybitna budowla mieści się przy bogatej w wydarzenia historyczne ulicy Grodna – Zamkowej.

Duża synagoga chóralna jest wybitnym pomnikiem architektury. W niej organicznie splotły się eklektyzm i styl mauretański. Historia synagogi sięga XVI wieku. Pierwsza kamienna świątynia w Grodnie została wzniesiona w latach 1575 - 1580 według projektu włoskiego architekta Santi Gucci, zaproszonego przez rabina Mordechajema Jafa, urodzonego w Pradze, który przed tym — w 1572 roku — przyjechał w Grodnie. W wyniku pożaru w 1617 roku ta synagoga w całości była zniszczona, ale wkrótce po pożarze polski król Zygmunt III pozwolił Żydom zbudować nową synagogę w miejscu starej. Druga synagoga przetrwała dłużej, ale powtórzyła los poprzedniczki – spłonęła w 1899 roku. Obecny budynek Dużej synagogi chóralnej został zbudowany przez Ilję Frunkina w latach 1902 — 1905.

Nie mniej ciekawym jest zabudowywanie historyczne ulicy Zamkowej. Ta jedna z najstarszych miejskich ulic, długość której jest około 300 metrów, należy do grona symbolów Grodna. Po raz pierwszy w kronikach historycznych ulica wspomina się w XVI w. Nazywano ją wtedy jako «Żydowska od Rynku do Zamku». Później otrzymała nazwę «Zamkowa» i odtąd praktycznie jej nie zamieniała, na przykład jak i ulica Mostowaja (za wyjątkiem lat okupacyjnych), która zawsze miała jedną nazwę. Ulica Zamkowa służyła jako główny trakt, którym magnaci i senatorzy zjeżdżali się do zamku. A mieć swoją rezydencję tu uważano za zaszczyt. Z rezydencji sławnych rodów WKL do nas dotarł po szeregu przebudów pałac Massalskich (ul. Zamkowa 5), a także pałac Chreptowiczów (ul. Zamkowa 16). Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej tu mieściło się żydowskie getto nr 1.

Plac Sowiecki słusznie jest uważany za serce historycznego Grodna. Główny plac miasta wcześniej miał kilka nazw. To Rynkowy (albo Rynek), w czasach imperium rosyjskiego Paradny, przy drugiej Rzeczpospolitej plac Batorego. Kiedyś on był bardzo szczelnie zabudowany: pałace magnatów, wille handlowców, sklepiki, Ratusz i dwie wysokie dominanty: kościół jezuitów i Fara Witoldowa. I dzisiaj on zachowuje swoją wspaniałość. Tu znajduje się historyczne zabudowywanie miasta.

Jedna z najbardziej majestatycznych świątyń miasta to kościół katedralny (dawny jezuicki) pw. Świętego Franciszka Ksawerego mieści się w śródmieściu. To najbardziej wybitny pomnik architektury i dzisiaj jest jednym z najwartościowszych pomników architektury stylu baroku na tych ziemiach. Budowa świątyni rozpoczęła się w 1585 roku, a w grudniu 1705 r. doszło do poświęcenia świątyni przez biskupa chiełmińskiego Teodora Potockiego. Na uroczystości byli obecni król August ІІ i car Piotr І.

Obok kościoła mieści się apteka – muzeum, która jest najstarszą apteką Białorusi i jedynym muzeum sprawy aptekarskiej w naszym kraju.

Budynek z prawej strony od kościoła (pod czerwonym dachem) to tzw. «Batorówka». To dawny pałac Sapiehów, który otrzymał swoją nazwę z powodu tego, że właśnie tu w 1586 roku odbyła się anatomiczna sekcja zwłok Stefana Batorego, pierwsza podobnego rodu operacja we Europie Wschodniej. Od 1718 roku i do chwili budowy Nowego Zamku w tym budynku była rezydencja królewska, przeprowadzano tu siejmy (każdy trzeci) RP, potem budynek zwrócono Sapiehom. Obecnie tu medyczny uniwersytet à propos z katedrą anatomii i odpowiednim muzeum.

Stary budynek dawnego sądu okręgowego jedną fasadą wychodzi na ulicę Sowiecką, drugą zaczyna ulicę Orzeszkowej. Ulica Orzeszkowej to jedna z centralnych ulic Grodna, która wiąże Plac Dworcowy z Placem Lenina. Jeszcze w Średniowieczu ulicą przechodziła droga z Grodna do Wiercieliszek – rodowej posiadłości Dawida Grodzieńskiego (stąd i nazwa – ulica Wiercieliszkowska), w księgach 1560 – 1561 r. wspomina się jako «Nowa droga Wiercieliszkowska», w aktach magistratu 17 – 18 ww. - droga obok Horodnicy, ulica od Rynku do dworu JKM, Horodnica i in. Przez pewien czas ulica miała nazwę Rozkosz od nazwy karczmy, która znajdowała się przy wjeździe do miasta. à Propos, w końcu ulicy także znajdowała się karczma «Nędza», co odpowiadało moralizatorstwu epoki Oświecenia. Sama ulica zaczyna kształtować się w latach 1760 — 1780 jako część Horodnicy – nowego rejonu miasta, gdzie mieściły się manufaktury, budynki mieszkalne i miejskie. Z miastem Grodno jest związane życie i działalność utalentowanej polskiej pisarki Elizy Orzeszkowej. Urodziła się w 1842 roku na wsi Milkowszczyźnie (niedaleko Grodna). Po powstawaniu 1863 roku Orzeszkowa przeniosła się do Grodna i do końca życia mieszkała tu.

Powstały w latach 1780 – ch w miejscu podmiejskiej wsi Horodnica, współczesny plac Tyzenhauza zmienił w całej swojej historii kilka nazw (Pałacowy, Teatralny, Wolności, Lenina). Do 1987 roku tu stał pomnik wodza światowego proletariatu, zamieniony później na bardziej monumentalny, pracy rzeźbiarza Zaira Azgura. Został postawiony na nowym, obecnym placu Lenina, który bezpośrednio zamyka się z placem Tyzenhauza. Plac Tyzenhauza, zawdzięczając swojej kameralności i organiczności, to jeden z najbardziej pociągających kącików Starego Grodna. Los zlitował się nad tym miejscem: stracony jest tylko pałac Tyzenhauza (on zaś – pałac gubernatorski w okresie imperium rosyjskiego), który spalił się w 1915 roku i oficyna jednego z budynków biurowych, którą zburzono w 1987 roku podczas przebudowy placu. Dzisiaj o kompozycji placu decyduje kompleks z trzech budynków bezpośrednio na samym placu, teatr Tyzenhauza, i dawny pałac archijerejski.

Stary park imienia Żylibera mieści się w samym śródmieściu i zajmuje powierzchnię 6,5 hektarów. Chociaż z dawnego ogrodu botanicznego przy Grodzieńskiej Szkole Medycznej prawie całkiem nic nie zostało, dzisiejszy park jest bogaty i ciekawy. Dęby, kasztany, niebieskie świerki, tuje, brzozy, modrzewie połączone są w malownicze grupy, tworzą cieniste aleje. Na początku wieku XX w Starym Parku, gdzie po drugiej stronie przepływa rzeczka Gorodniczanka, było zdumiewająco malownicze miejsce: rzeczka tu rozbijała się na dwa rękawy, na drugą stronie których były przerzucone mostki, wzdłuż rękawów – cieniste aleje z ławkami. A wszystko to miało nazwę «Szwajcarska dolina», która dzisiaj zachowała się tylko na kartkach pocztowych początku wieku.

Luterańska kircha w stylu pseudogotyckim jest jedną z głównych ozdób miasta. Została zbudowana z cegły w XIX – pocz. XX w. Zgodnie z planami Horodnicy mierniczego Markowicza, w miejscu niemieckiej kirchy w latach 1780 - 1783 znajdował się państwowy zajazd. Dekretem króla budynek zajazdu został przekazany wspólnocie luterańskiej na kirchę. Wówczas (1795 rok) zajazd – kircha opisywane są tak: «Była kamienica kamienna, teraz kościół luterski». Widocznie w celu przystosowania budynku pod świątynię zostały przeprowadzone tylko najniezbędniejsze prace. Od 1793 do 1825 roku kircha była budynkiem piętrowy z czterospadowym dachem. Do 1807 roku niemiecka wspólnota z podmiejskich posiadłości książąt Druckich – Lubieckich wykupiła prostokątną działkę ziemi, w stu metrach na północ od kirchy, na którym rozmieścił się cmentarz luterański.

Ostatnim punktem wycieczki stanie grodzieńska Katedralna Cerkiew Pokrowu, która została zbudowana na cześć żołnierzy Grodzieńskiego Garnizonu, którzy zginęli w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904-1905. Budowali świątynię-pomnik tak specjaliści cywilni, jak specjaliści wojskowi. Projekt jej został opracowany w zarządzie inżynieryjnym Wileńskiego Okręgu Wojskowego, autorem projektu być architekta M. Pozarow. Wzorowano budownictwo na cerkwi Kaspijskiego Pułku Pieszego w Nowym Peterhofie, jednak miejscowi inżynierowie wprowadzili do projektu nowe elementy architektoniczne, materiały budowlane, dzięki czemu świątynia nabyła swoją niepowtarzalność.


Wycieczka «Grodno - Kanał Augustowski»

Trasa: Grodno – Naumowicze – Świack – Sopoćkinie – Usowo – Dąbrówka – Niemnowo

Podczas wycieczki po Grodnie odwiedzimy takie zabytki miasta jak Cerkiew Borysa i Gleba (Kołożska) (XII wiek), Stary i Nowy Zamki, które uważane są za symbole miasta, nasycimy wzrok wspaniałą panoramą miasta z muru fortecznego. Przespacerujemy wzdłuż zacisznej ulicy Zamkowej, gdzie mieszczą się takie pomniki architektury jak wieża strażacka, duża synagoga chorałowa, liczne pałace magnatów, brama, która podczas II wojny światowej była początkiem getta żydowskiego. Odwiedzimy plac Sowiecki, który jest centrum historycznym miasta, zapoznamy się z takimi wybitnymi pomnikami architektury jak kościół katedralny (wcześniej: fara) Św. Franciszka Ksawerego, Kościół Znalezienia Krzyża Św. i klasztor bernardynów, pierwsza apteka - muzeum na ziemiach Europy Wschodniej, zejdziemy do teatru dramatycznego, uważanego za symbol miasta, nasycimy wzrok architekturą ulic Sowieckiej, Orzeszkowej, placów Lenina i Tyzenhauza, odpoczniemy w parku im. Żylibera, zejdziemy do kościoła luterańskiego, odwiedzimy Pokrowski (Opieki Matki Bożej) Sobór Katedralny.

Drugim punktem wycieczki stanie się zwiedzanie wsi Naumowicze, gdzie zachowały się resztki budowli obronnych czasów pierwszej i drugiej wojny światowej. To konstrukcje żelazobetonowe, a także resztki fortyfikacji ziemnych linii obronnej wzdłuż dawnej granicy z Prusami Wschodnimi. Fortyfikacje to kilka betonowych punktów ogniowych i forty, wchodzące do systemu Twierdzy Grodzieńskiej (w sumie to było 13 fortów i 24 betonowych punktów ogniowych).

Podczas przystanku we wsi Świack można zapoznać się ze wspaniałym zespołem pałacowo-parkowym Wołowiczów - legendarnym pałacem, przypominającym francuski Wersal wg projektu Włocha Giuseppe de Sacco. Do dawnego majątku rodowego Wołowiczów wchodzą park angielski w stylu pejzażowym, obramowane przez galerie stare sztuczne stawy i kanały. W miasteczku Sopoćkinie zobaczycie piękny kościół Zaśnięcia NMP z XVI wieku i Św. Józefata Kuncewicza, najstarszy cmentarz żydowski (1278 rok). Tu zaś znajduje się jedyna na Białorusi ulica Jana Pawła II.

Położony 32 kilometry na północny zachód od Grodna jest ciekawy obiekt wycieczkowy — trzecia strażnica graniczna, która znajdowała się pod dowództwem lejtnanta Wiktora Usowa. Strażnica mieściła się w budowli wcześniej czynnego klasztoru Józefatowo o półtora kilometry od wsi Wólka Dorguńska, którą dzisiaj przemianowano na Usowo.

Wyjątkowość strażnicy imienia Usowa w tym, iż obecnie to jedyna działająca strażnica w miejscu przedwojennej. Ten obiekt graniczny tworzy trójkąt państw: Polska, Litwa i, oczywiście, Białoruś.

Dalej wycieczka podążą do centralnego obiektu — Kanału Augustowskiego, który stanowi monumentalne urządzenie hydrotechniczne XIX wieki. Sztuczne koryta o długości 45 km wiążą jedenaście rzek (35 km) i siedem jezior (22 km). Dzisiaj na części białoruskiej kanału są czynne 5 śluz-regulatorów, 2 tamy i 4 śluzy żeglownych - Niemnowo, Dąbrówka, Wołkuszek i Kurzyniec. Podczas wycieczki odwiedzicie śluzy Kanału Augustowskiego we wsiach Dąbrówka i Niemnowo. We wsi Niemnowo zachował się oryginalny Domek dozorcy śluzy, zbudowany w 1830 roku w stylu rosyjskiego empire. A muzeum Kanału Augustowskiego w budynku dawnej karczmy goście mogą obejrzeć stare mapy miejscowości i schematy kanału, rękopisy, zdjęcia i przedmioty życia z XIX wieku.

Godny argument na rzecz odwiedzania tego zadziwiającego miejsca to rozmieszczanie. Kanał znajduje się w szczególnie chronionej strefie UNESCO, jego wspaniałe pejzaże wyróżniają się dziewiczo czystymi lasami iglastymi, krajobrazami naturalnymi i najpiękniejszymi jeziorami. Sprzyjał temu fakt, iż przez długi czas terytorium wchodziło do strefy przygranicznej, dlatego przyroda tych miejsc jest świeżą i pierwotną.


«Żydowskie Grodno» (wycieczka piesza)

Trasa: ul. Socjalistyczna – ul. Wileńska – ul. Najdusa – Wielka Synagoga Chóralna – cheder – ul. Bolszaja Troickaja – ul. Zamkowa – Znak Pamiątkowy więźniom grodzieńskiego getta – pl. Sowiecki – ul. Kirowa (dom L. Zamenhofa) – ul. Antonowa – «Zaniemeński forshtadt»

Podczas wycieczki dowiemy się o pierwszych osadach Żydów na terytorium Grodzieńszczyzny, zapoznamy się z wystrojem wewnętrznym świątyni, a także z tradycjami kulturalnymi i kultowymi narodu, przejdziemy się przez terytorium byłego getta i zapoznamy się z dawnymi jeszywami i innymi ośrodkami kształcenia.

Historia żydostwa grodzieńskiego sięga swoimi korzeniami głębokiej starożytności. Naukowcy uważają, iż Żydzi w Grodnie pojawili się tu od końca XII wieku. Już na początku XIV wieku w mieście były synagoga i kilka cmentarzy żydowskich. O tym świadczy „przywilej” księcia Grodzieńskiego i Trokskiego Witolda z dn. 18 czerwca 1389 roku. Według niego „bożnica i cmentarze Żydów zwolnione z podatków”, w dokumencie są wyznaczone i granice osiedlenia wspólnoty żydowskiej

W 15 w. wspólnota żydowska Grodna była nieznaczną. Żydzi żyli przy specjalnej ulicy i zajmowali się handlem. W 1495 r. oni jak i inni Żydzi Księstwa Litewskiego, zostali wypędzeni z kraju, ich mienie zostało skonfiskowane i rozdane mieszkańcom miasta, a długi chrześcijan unieważniono. W 1503 r. zezwolono im wrócić i ubiegać się o zwrot mienia. Sytuacja zamieniła się do połowy XVI w. Wówczas 60 z 543 działek miejskich Grodna zostały zabudowane przez domy żydowskie. W Rzeczpospolitej Polskiej Żydzi nie byli uciskani, jak to w innych krajach Europy, a nawet korzystali z pewnych przywilejów. Na granicy XVI i XVII wieków zwiększył się potok Żydów - migrantów z Zachodu, i Rzeczpospolita Polska z czasem stała się jednym z najbardziej zaludnionych przez Żydów krajem Europy. W końcu XVI w. w Grodnie funkcjonowało kilka batter-midrasz i jeszyw.

W pierwszej połowie XVII w. wspólnota Grodna była uważana za jedną z trzech głównych wspólnot żydowskich Litwy (obok wspólnot Brześcia i Pińska) oraz miała swoich przedstawicieli w litewskim wa'ade. Drewniana synagoga Grodna (druga połowa 18 w.; została zburzona przez nazistów w 1941 r.) słynęła z rozmiarów i zalet architektonicznych. Po drugim i trzecim podziale Polski (w 1793 i 1795 r.) Białoruś z 100-tysięczną ludnością żydowską przeszła do imperium rosyjskiego. Katarzyna II swoim dekretem ustaliła granicę osiedla dla Żydów, do 15 zachodnich guberni wzdłuż granicy imperium rosyjskiego, w tym Grodzieńskiej.

Przez długi czas Grodno było uważane za jedne z centrów życia duchowego żydostwa polskiego. Wśród wielkich talmudystów, zajmujących stanowisko rabina w Grodnie, szczególnie jest znany Mordechaj Jafa (16 w.). W 18 w. w Grodnie żył znany rabin i kabalista Zyskind (Aleksander) bien Mosze (zmarł w 1794 r.). Pierwsza książka, wydana w języku hebrajskim na Litwie, została wydrukowana w Grodnie w 1788 r. W latach 1920-1939 znakomity talmudysta, rabin Szymon Jehuda Szkop stał na czele wielkiej jeszywy Sza'arej ha-Tora. W Grodnie przez długi czas mieszkali redaktor periodyków w języku hebrajskim i tłumacz Abraham Szałom Friedberg (1838-1902) i poeta L. Najdus. Z Grodna pochodzili i nadworny fotograf i autor wierszy w języku hebrajskim Abba Aszer (Konstantin Aleksandrowicz) Szapiro (1839-1900), artysta L. Bakst i rzeźbiarz I. Gincburg. Grodno także jest ojczyzną Mejera Łanski, znanego mafiosy i jednego z założycieli Las Vegas. Jedna z pierwszych w Rosji spółdzielczych kas oszczędnościowych została założona w Grodnie w 1898 r. W 1906 r. w Grodnie funkcjonowało 100 chederów (1200 uczniów), siedem naczelnych szkół męskich (566 uczniów), pięć szkół żeńskich (527 uczennic). W 1907 r. w Grodnie były otwarte Grodzieńskie Kursy Pedagogiczne — jedyna w Rosji szkoła do przygotowywania nauczycieli żydowskich.

Po I wojnie światowej syjonistyczny ruch w Grodnie aktywizował się. Przez sieć szkoleniową Tarbuta rozchodziła się wiedza języka hebrajskiego, odbywało się przygotowywanie młodzieży do przeniesienia się w Erec Israel. W Grodnie powstała pierwsza w Zachodniej Białorusi jednostka He-Chaluc. Żydowski ruch roboczy w Grodnie walczył przeciwko dyskryminacji narodowościowej żydowskich robotników ze strony rządu polskiego.

We wrześniu 1939 r. wojska radzieckie zajęli Grodno i miasto zostało dołączone do ZSRR. W dniach 18-20 września 1939 r., po odejściu polskich jednostek i przed wstępem wojsk radzieckich, wybuchnął duży pogrom. W latach 1939-40 tajne centrum syjonistyczne w Grodnie przerzucało do Wilna Żydów, zamierzających przenieść się do Palestyny. Naziści okupowali Grodno dn.23 czerwca 1941 r. Od razu po okupacji Żydom nakazano nosić znak charakterystyczny — niebieską sześciokońcową gwiazdę. W listopadzie 1941 r. Żydzi zostali umieszczeni do dwóch gett. Do getto zamknięto około dwudziestu pięciu tysięcy Żydów. Na rozkaz władz okupacyjnych został stworzony judenrat, liczący 13 oddziałów.

W listopadzie-grudniu 1942 r. getto nr 2 zostało zlikwidowane. Część Żydów została wysłana do obozu przejściowego na wsi Kołbasino niedaleko od miasta. Wielu zostało zamordowano w tym obozie, a pozostali skierowani do obozów śmierci na terytorium Polski i zniszczone tam. W lutym-marcu 1943 r. zostało zlikwidowane getto nr 1. Ostatni przewodniczący judenratu doktor Brawer został zamordowany. Część więźniów getta została rozstrzelana, a pozostali wywiezieni do Treblinka.

W getcie istniała żydowska podziemna organizacja. W końcu 1942 r. wydrukowała ulotkę z wezwaniem do uzbrojonego oporu. W pracowniach getta robili broń. Niewielkiej ilości Żydów udało się uciec do lasów i dołączyć się do oddziałów partyzanckich. 20 tys. Żydów Grodna zginęli podczas Katastrofy. Około 180 Żydom miasta i okolicznych miejscowości udało się uratować i ukryć się przed Niemcami do czasów, gdy Grodno zostało wyzwolone przez wojsko radzieckie dn.16 lipca 1944 r.

W pierwszych latach po wyzwoleniu około dwóch tysięcy Żydów wróciło do Grodna, jednak życie wspólnoty nie zostało przywrócone. W latach 1960-ch w Grodnie nie było synagogi. Żydowski cmentarz był zaorany w połowie lat 1950 - ch, a nagrobki wykorzystane podczas budowy pomnika Lenina.

W końcu lat 80 - ch - początku 2000 - ch w Grodnie odbywa się proces przywrócenia żydowskiej życia wspólnotowego i religijnego. Od 1989 r. w Grodnie funkcjonuje Grodzieńskie Zjednoczenie Obwodowe Kultury Żydowskiej, od 1992 r. — Klub Kultury Żydowskiej imienia Lejba Najdusa. Na początku lat 90-ch została założona wspólnotą żydowską Grodna. Budynek synagogi, zbudowany w końcu 16 w., wykorzystane w ciągu kilku dziesięcioleci jako pracownie artystyczne, zwrócono wspólnocie.


Wycieczka przeglądowa «Królewskie Grodno» + kompleks agroturystyczny «GARADZIENSKI MAJĄNTAK» KAROBCZYCY» + Kompleks Historyczno-Kulturalny «Obóz partyzancki»

 

Trasa: Wycieczka przeglądowa po Grodnie + kompleks agroturystyczny «Korobczycy».

Podczas wycieczki po Grodnie odwiedzimy podstawowe osobliwości miasta. Trasa rozpocznie się od zwiedzania najstarszej świątyni Białorusi i unikatowego pomnika architektury staroruskiej – Cerkwi Borysa i Gleba (Kołożska) (XII wiek). Potem udamy się do Starego i Nowego Zamków, które są uważane za symbole miasta, nasycimy wzrok wspaniałą panoramą miasta z muru fortecznego. Przespacerujemy wzdłuż zacisznej ulicy Zamkowej, gdzie mieszczą się takie pomniki architektury jak wieża strażacka, duża synagoga chorałowa, liczne pałace magnatów, brama, która podczas II wojny światowej była początkiem getta żydowskiego. Na placu Sowieckim, który także jest centrum historycznym miasta, zapoznamy się z takimi wybitnymi pomnikami architektury jak kościół katedralny (wcześniej: fara) Św. Franciszka Ksawerego, Kościół Znalezienia Krzyża Św. i klasztor bernardynów, pierwsza apteka - muzeum na ziemiach Europy Wschodniej, nasycimy wzrok architekturą ulic Sowieckiej, Orzeszkowej, placów Lenina i Tyzenhauza, odpoczniemy w parku im. Żylibera, zejdziemy do kościoła luterańskiego, odwiedzimy Pokrowski (Opieki Matki Bożej) Sobór Katedralny.

Druga część programu odbędzie się w «Garadzienskim majątku «Karobczycy». Trudno odszukać bardziej przytulne do odpoczynku rodziną albo dużym gronem miejsca, niż kompleks «Korobczycy»! I chociaż analogicznego typu projekty powstają dzisiaj na całym terytorium kraju, lecz „Korobczycy” często nazywają najlepiej udanym realizowanym takim projektem. Nie dziwi, że turyści różnych krajów i wiele wysokich urzędników państwowych można nierzadko tu zobaczyć.

Kompleks jest stylizowany na pański folwark XIX wieku oraz posiada dość rozległe terytorium. Na szczególną uwagę zasługuje i miejscowa restauracja kuchni białoruskiej «Zamak Ziewany», gdzie można spróbować szereg potraw i napojów według dawnych recept. Wszelkie odmiany placków ziemniaczanych, moczeników, racuszków, potraw z dziczyzny i mięsa każdy może skosztować popiwszy kubkiem pachnącej miodówki, receptę której miejscowi kucharze przechowują w tajemnicy.

Wiele spośród obiektów kompleksu powstały specjalnie dla dzieci. One zagospodarują czas i ucieszą swoich małych gości pozwolą komuś z rodziców odpocząć, a komuś i cieszyć się razem z dziećmi, zwiedzając «Skwer uśmiechów» albo chatkę Baby-Jagi, albo spotkawszy spacerując gdzieś na leśnej drodze koślawą kibitkę z wesołymi i hałaśliwymi Cyganami. Pod dostatkiem nasłuchawszy się ich pieśni i po odgadywaniu wszystkich szarad można udać się do jeszcze jednej tu rozmieszczonej kawiarni nazywanej «Skarbiec». Albo zaś milcząc posiedzieć w ciszy na ławce rzecznego pirsu.

Kompleks mieści się na terytorium 54 ha, gdzie powstały budowle różnego przeznaczenia, zarówno gospodarczego, jak i specjalizowanego do odpoczynku. Ale wszystkie one organicznie wpisane do środowiska. 1/3 terytorium muzeum - parku jest zakątkiem nietkniętej przez człowieka przyrody. Tu jest las dziewiczy – spadłe i porośnięte mchem drzewa, źródełka, strumyki i jeziora. W strefie leśnej kompleksu rośnie ponad 2 tys. gatunków drzew i krzaków.

ZOO rozmieszczone jest wśród przytulnych roślin dekoracyjnych.

W nim przedstawiono: jelenie, marale, sarny europejskie, łosie, daniele, jaki, dziki, ponad 250 gatunków ptaków. Zapoznać się z tym królestwem fauny i flory można w niezwykły sposób — wykorzystując dyliżans z prawdziwym woźnicą.

Przechadzka pieszo po dobrze urządzonym dróżkom parku pozwoli spotkać pięknych pawi, barwnych bażantów i dużych strusi. Wśród domowych ptaków dekoracyjnych i zwierząt są kury, kaczki, gęsi, króliki, świnki wietnamskie. W siedzibie agroturystycznej jest mnóstwo drobiu i zwierząt, które nie boją się spotkania z człowiekiem, nie chowają się i nie uciekają.

Odrębny temat to konie, ponieważ dawniej żaden folwark szlachecki bez nich nie obchodził się. W stajni są tylko elitarne, i tylko plemienne pogłowie rozmaitych gatunków koni. Państwa oczekuje interesujący widok — współzawodnictwa hipiczne, które przeprowadza miejscowy klub hipiczny «Amadeus». Dzieci i dorośli mogą przejechać się konno po ujeżdżalni pod opieką trenera.

Spacerując Państwo możecie nieoczekiwanie znaleźć się w pracowni snycerza po drzewie. Całe terytorium parku jest ozdobione w istoty mitologiczne i figurki fantastyczne z drzewa. Na terytorium parku ustanowiono ponad 150 rzeźb. Także na terytorium kompleksu są muzeum snycerstwa, muzeum krajoznawcze, domem rybaka i myśliwego, kuźnią. à Propos, w miejscowych muzeach większość eksponatów można dotknąć rękami, ponieważ surowych nadzorców po prostu nie ma w etacie. A, znajdując się w kuźni albo muzeum rzeźbiarstwa możecie nawet spróbować swoje siły w tych rzemiosłach (pod opieką prawdziwych mistrzów).

Горячие туры

Идет загрузка модуля поиска туров